عجیب ترین موتورسیکلت یاماها ؛ یک فهرست شگفت‌انگیز ۱۲تایی

یاماها را همه با موتورسیکلت‌های پرقدرت و کلاس جهانی‌اش می‌شناسند. اما این شرکت ژاپنی دهه‌هاست که مدل‌های کاملاً متفاوت و غیرمعمول هم تولید کرده‌است. در این مقاله به‌سراغ عجیب ترین موتورسیکلت یاماها می‌رویم؛ موتورها و اسکوترهایی که طراحی، عملکرد و حتی نام‌شان، شما را شگفت‌زده، خواهد کرد؛ مدل‌هایی که هرکدام به سبک خود، قوانین سنتی موتورسیکلت‌سازی را زیر پا گذاشته‌اند.

بیت ران – الهام زهره وند: یاماها بیش از نیم قرن است که موتورسیکلت می‌سازد. شرکت اولین موتورسیکلت خود، YA-1 را در سال ۱۹۵۵ ساخت. همان سالی که Yamaha Motor Co. از شرکت اصلی یاماها جدا شد. از آن زمان تاکنون، این شرکت مجموعه‌ی سرگیجه‌آوری از وسایل نقلیه‌ی دوچرخ ساخته است. و از جمله چند موتورسیکلت افسانه‌ای مانند YZF-R1 و MT-07.

ما بارها درباره‌ی موتورسیکلت‌های نمادین یاماها صحبت کرده‌ایم. اما همان‌قدر که این موتورها عالی‌اند، موتورسیکلت تنها به معنی عملکرد بالا، هندلینگ عالی یا تکنولوژی پیشرو نیست. برای هر YZF-R1 در کاتالوگ یاماها، یک موتور عجیب، ویژه، و غیرمعمول هم وجود دارد، همچون Vogel یا Niken، که ارزش توجه دارند. دقیقاً همین نوع موتورها هستند که این‌بار قرار است بررسی‌شان کنیم.

ما این انتخاب را به ۱۲ مورد از عجیب‌ترین موتورسیکلت‌هایی که نشان یاماها را دارند محدود کرده‌ایم. از کپی آشکار یک مدل موفقِ رقیب گرفته، تا یک سه‌چرخ منحصربه‌فرد که شاید یکی از جسورانه‌ترین موتورها از سوی یک سازنده‌ی بزرگ به‌شمار برود. شاید بعضی از این‌ها به عجیبی برخی از موتورسیکلت‌های عجیب هوندا نباشند، اما ما فکر می‌کنیم شما هم موافقید که همه‌ی آن‌ها انحرافی چشمگیر از چیزی هستند که معمولاً با نام یاماها به ذهنمان می‌آید. چه به نفع‌شان باشد، چه به ضررشان.

بیشتر بدانید: کم مصرف‌ترین موتورسیکلت یاماها ؛ یک فهرست اقتصادی

در کانال آپارات بیت ران ببینید:

Yamaha Mate (یاماها میت)

وقتی به موتورسیکلت‌های یاماها فکر می‌کنید، احتمالاً به ذهنتان نمی‌رسد که این شرکت یک کپی مستقیم از مدل رقیب بسازد و عرضه کند. اما دقیقاً همین چیزی بود که Mate — و جانشینش TownMate — بودند: یک کپی وفادار از مدل نمادین Honda Super Cub.

سوپرکاب در سال ۱۹۵۸ معرفی شد و خیلی زود به یک پرفروش در ژاپن و سراسر دنیا تبدیل شد. هوندا در سال ۱۹۵۹ حدود ۱۶۷,۰۰۰ دستگاه، در ژاپن فروخت. در بازار آمریکا هم موفق بود: ۱,۰۰۰ دستگاه در ماه در سال ۱۹۶۱ و ۴۰,۰۰۰ دستگاه در سال ۱۹۶۲ — آن هم فقط با یک موتور کوچک ۵۰ سی‌سی. بنابراین، عجیب نبود که یاماها تصمیم بگیرد با یک موتورسیکلت ساده‌ی Underbone راهِ هوندا را دنبال کند.

Mate U5 و U5D در جولای ۱۹۶۵ معرفی شدند. با یک موتور دو زمانه‌ی ۵۰ سی‌سی که ۴.۴ اسب‌بخار قدرت و ۵ نیوتن‌متر گشتاور تولید می‌کرد. یاماها خیلی زود مدل‌های بعدی را معرفی کرد: Mate U7 با موتور بزرگ‌تر ۷۳ سی‌سی، و سپس مدل‌های مختلف در دهه‌های بعد. در سال ۱۹۷۱ نسخه‌های V50، V70 و V90 عرضه شدند. اما بزرگ‌ترین تغییر در دهه‌ی بعد رخ داد. در سال ۱۹۸۱ یاماها Town Mate را با موتورهای چهارزمانه‌ی ۵۰ سی‌سی و ۸۰ سی‌سی معرفی کرد که تولید آن‌ها تا اواخر دهه ۱۹۹۰ ادامه داشت.

Yamaha SC-1 (یاماها SC-1)

SC-1 اولین اسکوتر یاماها بود. این مدل در سال ۱۹۶۰ عرضه شد. خیلی پس از آن‌که رقبایی چون Mitsubishi انقلاب اسکوتر را که توسط شرکت ایتالیایی Vespa آغاز شده‌بود، به ژاپن آوردند. SC-1 از نظر طراحی شبیه الگوی اسکوترها بود (ساختار گام‌دار). اما در بخش‌های دیگر — به‌ویژه، طراحی — تفاوت زیادی داشت.

وسپا همه‌اش خطوط ظریف و ظرافت کلاسیک بود؛ اما SC-1 نه کاملاً. نه این‌که زشت باشد، بلکه ترکیب جعبه‌ای ظریف، بدنه‌ی روان، و دماغه‌ی جلویی شبیه پرنده، برای خودش جذابیتی داشت — و در سال ۱۹۶۰ احتمالاً شبیه چیزی از آینده، به‌نظر می‌رسید. شاید همچون وسپا حس کلاسیک نداشته باشد، اما به‌طور قابل‌قبولی پیر شده، حتی اگر هنوز هم کمی عجیب به‌نظر برسد.

یاماها فقط یک بدنه‌ی شیک روی یک دوچرخ قدیمی نگذاشته بود. SC-1 برای زمان خودش چند فناوری نو داشت: استارت برقی، تورک کانورتر (مبدل گشتاور)، گیربکس دو سرعته، و سیستم تعلیق تک‌طرفه برای چرخ‌های جلو و عقب. موتور هم توان مناسبی داشت. یک موتور دو زمانه‌ی ۱۷۵ سی‌سی با توان ۱۰.۱ اسب‌بخار و ۱۵ نیوتن‌متر گشتاور.

و پیش از این‌که ایراد بگیرید: بله، می‌دانیم که وسپا (و اسکوترها) از نظر فنی موتورسیکلت محسوب نمی‌شوند. اما بیایید امروز از این تعریف‌های سختگیرانه بگذریم و از عجیب‌وغریب بودن SC-1 (و دیگر اسکوترهای یاماها که در ادامه، معرفی می‌کنیم) لذت ببریم.

Yamaha Zippy (یاماها زیپی)

اسکوترها و مینی‌بایک‌های یاماها در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ شاید به‌اندازه‌ی موتورسیکلت‌هایی مثل XT500 افسانه‌ای نباشند، اما منبع بی‌پایانی از طراحی‌های بامزه، عجیب و خاص بودند. نمونه‌اش Yamaha Zippy از سال ۱۹۷۳، یک مینی‌بایک ۵۰ سی‌سی که سراسر حس دهه‌ی ۷۰ را می‌ریخت، مخصوصاً در رنگ قهوه‌ای. رنگی که یاماها آن‌را برای کلکسیون خودش حفظ کرده؛ و مشخص است کسی که این تصمیم را گرفته، خوب می‌دانسته چه می‌کند.

هیچ‌کدام از اجزای Zippy به‌تنهایی خیلی عجیب نیستند، اما وقتی همه را کنار هم بگذارید، ترکیب غیرمعمولی به وجود می‌آید: شاسی ستونی ضخیم، فرمان‌های خیلی بلند، زین کشیده— که گفته می‌شود طرح چهارخانه (tartan) هم داشته، هرچند مدرک قطعی نداریم — و تایر عقب بزرگ ۵×۸ اینچی. این ترکیب جالبی بود، به‌ویژه، وقتی با چرخ سیمی و تایر باریک جلو مقایسه شود.

از نظر فنی، Zippy یک کلاچ گریز از مرکز اتوماتیک داشت که قدرت موتور ۵۰ سی‌سی (با ۴.۴ اسب‌بخار و ۵.۲ نیوتن‌متر گشتاور) را به چرخ عقب منتقل می‌کرد. بنابراین سرعت زیادی نداشت (وزن آن هم ۷۴ کیلوگرم بود)، اما خب هدف از یک مینی‌بایک جمع‌وجور هم سرعت نیست. همان‌طور که بهترین مینی‌بایک‌های جاده‌ای نشان می‌دهند، زندگی روی دوچرخ فقط درباره‌ی دود کردن لاستیک و شکستن محدودیت سرعت نیست.

بیشتر بدانید: موتورسیکلت یاماها در طول تاریخ: ۱۰ مدل موفق را بشناسید

در کانال آپارات بیت ران ببینید:

Yamaha Chappy (یاماها چپی)

مثل Zippy، مدل Yamaha Chappy در سال ۱۹۷۳ یک مینی‌بایک بود — در نسخه‌های ۵۰ سی‌سی و ۷۲ سی‌سی — که پر از سرگرمی و شخصیت بود. به گفته‌ی یاماها، این مدل بیشتر برای زنان طراحی شده‌بود. Chappy تایرهای کوچک ۸ اینچی داشت، یک گیربکس اتوماتیک دو سرعته — و بعدها نسخه‌های سه و چهار سرعته هم در طول عمر این مدل معرفی شدند. همچنین، نسخه‌ی ۷۲ سی‌سی — و طراحی آن چیزی شبیه ترکیبی بین Mate و Zippy بود.

کاور پلاستیکی سفیدش خیلی شبیه Mate (و البته Super Cub) بود، اما فرمان‌های بلندتر و تایر عقب آن کاملاً شبیه Zippy بودند. زین هم حالت جالبی داشت، با روکش شیاردار که تا کناره‌ها پایین می‌آمد. Chappy طبق گفته‌ی مالکانش، برای یک مینی‌بایک سرعت نسبتاً خوبی داشت و اعداد هم این را تأیید می‌کنند: نسخه‌ی ۵۰ سی‌سی ۳.۵ اسب‌بخار قدرت و ۵.۴ نیوتن‌متر گشتاور داشت، در حالی‌که نسخه‌ی ۷۲ سی‌سی ۴.۴ اسب‌بخار قدرت و ۶.۴ نیوتن‌متر گشتاور تولید می‌کرد. برای وزن‌اش، واقعاً قدرت قابل توجهی بود.

البته، این موتور هیچ‌وقت قرار نبود یک کروزکننده‌ی بزرگراهی باشد، اما موتورهای شگفت‌آوراً پرگشتاور و ضرایب دنده‌ی سبک Chappy احتمالاً آن را در سرعت‌های پایین — هنگام دورزدن در شهر یا مسیرهای خاکی ساده، همان‌طور که در تبلیغات یاماها دیده‌می‌شود — خیلی سرگرم‌کننده‌می‌کرد. شاید به‌اندازه‌ی موتورسیکلت‌های ۵۰ سی‌سی مدرن یاماها برای آفرود آماده‌نبوده‌باشد، اما بدون شک موتور جالبی برای تفریح بود.

Yamaha Bobby (یاماها بابی)

مدل Yamaha Bobby چند سال پس از Zippy و Chappy عرضه شد و شاید کمی کمتر از آن‌ها عجیب بود، اما همچنان یکی از موتورسیکلت‌های شایسته‌ی این فهرست از عجیب‌ترین موتورهای یاماهاست. نه این‌که از نظر مکانیکی خیلی متفاوت باشد؛ این موتور با پیشرانه‌های دو زمانه‌ی ۵۰ سی‌سی یا ۸۰ سی‌سی ساخته می‌شد که وزن ۷۲ کیلوگرمی‌اش را در جاده‌ها و مسیرهای ژاپن دهه‌ی ۷۰ حرکت می‌دادند. نسخه‌ی ۵۰ سی‌سی ۳.۶ اسب‌بخار قدرت و ۴.۳ نیوتن‌متر گشتاور داشت.

تا اینجای کار، همه‌چیز عادی به‌نظر می‌رسید، برای یک مینی‌بایک ۵۰ سی‌سی یاماها. اما طراحی Bobby نشان داد که هرچند یاماها در بخش مکانیکی نوآوری بزرگی نکرده‌بود، فلسفه‌ی طراحی‌اش همچنان منحصر‌به‌فرد بود. ویژگی خاص این مینی‌بایک، فریم آن بود که باتری، فیلتر هوا، باک بنزین و مخزن روغن را در ستون اصلی جا داده‌بود. روی کاغذ این چیدمان عجیب به‌نظر می‌رسید، اما یاماها آن را با ظرافت اجرا کرد، با ستونی ضخیم و طرح‌های گرافیکی فوق‌العاده‌ی دهه‌ی ۷۰.

جزئیات دیگر شامل چرخ‌های کوچک و ضخیم، کاور کرومی سوراخ‌دار اگزوز و فرمان‌های بلند بودند. شاید به‌اندازه‌ی Zippy و Chappy عجیب نباشد، اما همچنان یک طراحی ویژه، و متفاوت بود. و اسم‌اش؟ یاماها می‌گوید منظورشان از «Bobby» این بوده‌است که القا کند: «بدون هیچ نگرانی، این طرف و آن طرف پریدن». خب، یاماهاست دیگر!

Yamaha Passol (یاماها پاسول)

امروز شاید ساخت یک موتورسیکلت عمدتاً برای زنان ساده‌لوحانه — یا حتی مشکل‌ساز — به‌نظر برسد، اما یاماها در دهه‌ی ۱۹۷۰ کاملاً به این ایده، اعتقاد داشت. Chappy یکی از اولین تلاش‌های شرکت بود، اما Passol سال ۱۹۷۷ این موضوع را خیلی جلوتر برد، با طراحی کاملاً گام‌دار که نیاز نداشت سوار پا را از روی بدنه بیندازد. فقط کافی بود پا بگذارند، بنشینند و حرکت کنند.

Passol موتور عجیبی بود، با طراحی‌ای که شباهت آشکاری به Mate و Super Cub داشت، اما همزمان، زاویه‌های چشمگیری داشت، به‌‌ویژه، در قسمت عقب. ترکیب زاویه‌ی رو به بالای زین و خطوط مورب بدنه‌ی نیمه‌ی پشتی موتور برای یک وسیله‌ی نقلیه‌ی عمومی خیلی جلوتر از زمان خودش بود، اما جای شکایتی نیست: ظاهر جذابی داشت.

دیگر ویژگی‌های کاربرپسند شامل کلاچ اتوماتیک، ترمز دستی برای چرخ عقب، و وزن بسیار سبک ۴۵ کیلوگرمی بودند. و این خیلی خوب بود، چون موتور دو زمانه‌ی ۵۰ سی‌سی آن فقط ۲.۲ اسب‌بخار قدرت و ۳.۵ نیوتن‌متر گشتاور تولید می‌کرد. شرکت ادعا کرد که Passol یک موفقیت تجاری شد، مشتریان زیادی جذب کرد و بخشی را که یاماها «Soft Bike» می‌نامید، پایه‌گذاری کرد. یاماها یک سال بعد Passola را معرفی کرد که ظاهر مشابهی داشت، کمی تغییر در بدنه داده‌بود، امکاناتی مثل نشانگر سوخت اضافه کرده‌بود، و قدرت را به ۲.۷ اسب‌بخار افزایش داد.

بیشتر بدانید: ۱۰ تا از قابل اطمینان ترین موتورسیکلت هایی که تاکنون ساخته شده‌اند

در کانال آپارات بیت ران ببینید:

Yamaha Carrot (یاماها کروت / هویج)

باید صادق باشیم: خیلی از موتورهای یاماها در این فهرست تا حدی به خاطر اسم‌شان اینجا هستند. Zippy، Chappy و Bobby اسم‌های بانمکی داشتند، اما Carrot (هویج)؟! مجبور بودیم آن را هم اضافه کنیم، حتی اگر یک موتور معمولی بود. خوشبختانه این‌طور نیست — شما هم انتظار کمتری از یاماها نداشتید، نه؟

Carrot در سال ۱۹۷۹ عرضه شد، درست پس از Passol و Passola. این هم یک وسیله‌ی دوچرخ مقرون‌به‌صرفه بود که برای همان بازار Soft Bike طراحی شده‌بود که یاماها با محصولات پیشین‌اش ایجاد کرده‌بود. این مدل حتی سبک‌تر از Passol بود، فقط ۴۲ کیلوگرم وزن داشت، و موتور دو زمانه‌ی ۵۰ سی‌سی آن همان ۲.۲ اسب‌بخار قدرت و ۳.۵ نیوتن‌متر گشتاور را تولید می‌کرد. اما Carrot همچون Passol طراحی گام‌دار نداشت؛ بلکه بیشتر شبیه یک دوچرخه‌ی موتوری بود، با فریم لوله‌ای و فرمانی شبیه دوچرخه — همراه‌با ترمزهای دستی و حتی یک سبد اختیاری جلوی موتور.

نسخه‌ای از Carrot با رنگ سفید-کرم و زین چهارخانه‌ی قرمز واقعاً جذاب بود و می‌توان تصور کرد که نمونه‌های زیادی از آن در خیابان‌های ژاپن اواخر دهه‌ی ۷۰ و اوایل دهه‌ی ۸۰ این طرف و آن طرف می‌رفتند.

Yamaha Vogel (یاماها فوگل)

اگر فهرست ما از جذاب‌ترین ATVهای یاماها را خوانده باشید، می‌دانید که طرفدار ATVهای آفرود و کاربردی این شرکت ژاپنی در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ هستیم. ترکیب طراحی حجیم و گاهی بیش‌ازحدِ بدنه‌ی آن‌ها چیزی است که برای ما جواب می‌دهد. موتورسیکلت Vogel احتمالاً نزدیک‌ترین چیزی بود که یاماها تا آن زمان به چنین سطحی در یک موتور رسیده بود — و چه موتوری!

یاماها Vogel را در سال ۱۹۸۰ به‌عنوان یک مینی‌بایک فضای باز عرضه کرد؛ با تایرهای مکعبی ۸ اینچی و قفسه‌های بار در جلو و عقب، که در رنگ‌های سبز زیتونی، سفید یا نارنجی با بخش‌های فلزی سیاه تزئین شده‌بودند. باک سوخت یکی از نکات برجسته بود: تناسباتش طوری بود که انگار کسی آن را در فتوشاپ افقی فشرده کرده‌است! نتیجه، همراه با ابعاد جمع‌وجور، باعث شد Vogel شبیه یک نسخه‌ی کارتونی‌شده‌ی یک موتور آفرود سخت‌جان به نظر برسد. واقعاً دیدنی بود.

Vogel با یک موتور دو زمانه‌ی ۵۰ سی‌سی با سیستم Torque Induction عرضه شد که ۲.۹ اسب‌بخار قدرت و ۴ نیوتن‌متر گشتاور تولید می‌کرد. یاماها همچنین نسخه‌ی جاده‌ای آن را ساخت به نام Pocke، با طراحی مشابه اما تایرهای استاندارد و بدون قفسه‌های بار. به نظر ما آن‌قدرها جذاب نبود — مگر این‌که درباره‌ی نسخه‌ی Midnight Pocke از سال ۱۹۸۱ صحبت کنید، با ترکیب رنگ مشکی و طلایی که خیلی شبیه طرح افسانه‌ای John Player Special روی یکی از سریع‌ترین ماشین‌های فرمول ۱ تاریخ، یعنی Lotus 78 بود.

بیشتر بدانید: گرانی موتورسیکلت برای دومین بار در سال جدید ؛ این محصول ۴۵ میلیون تومان گران شد

در کانال آپارات بیت ران ببینید:

Yamaha Towny (یاماها تاونی)

به گفته‌ی یاماها، Passol یک موفقیت بزرگ بود، و Towny نتیجه‌ی مستقیم این موفقیت شد. یک Soft Bike هدف‌گذاری‌شده، برای مردان، که البته قوی‌تر بود — دست‌کم به‌نسبت Passol — با موتوری ۲.۷ اسب‌بخاری و فریمی ضخیم‌تر که مناسب افراد قدبلندتر و سنگین‌تر طراحی شده بود. آیا واقعاً یاماها لازم داشت بازاریابی‌اش را مستقیم روی مردان هدف بگیرد؟ احتمالاً نه، اما بگذاریم این استراتژی تبلیغاتی بحث‌برانگیز، از جذابیت یک محصول خاص دهه‌ی ۱۹۸۰ کم نکند.

با این‌که Towny پاسخی به موفقیت Passol بود، اما از نظر بصری بیشتر شبیه یک ادامه برای Carrot به‌نظر می‌رسید. ظاهرش بیشتر شبیه یک دوچرخه‌ی موتوری بود، با فرمان و ترمزهای دستی شبیه دوچرخه، فقط با فریمی ضخیم‌تر که خیلی شبیه بعضی از دوچرخه‌های برقی مدرن بود. (به‌خصوص یادآور Swagtron EB-7، که ما آن را یکی از بهترین دوچرخه‌های برقی سال ۲۰۲۳ نامیدیم).

مثل بسیاری از اسکوترهای یاماها، Towny هم سیستم انتقال قدرت با محور (Shaft-driven) داشت، به این معنی که راننده‌ها مجبور نبودند نگران پاشیدن گل و کثیفی از زنجیر و آلوده‌شدن لباس‌هایشان باشند. Towny یکی از سه موتورسیکلتی بود که در سال ۱۹۸۰ جایزه‌ی G Mark ژاپن را برد، همراه با Suzuki FA50 و RG50E.

Yamaha Tracy (یاماها تریسی)

تا سال ۱۹۸۳، نام‌گذاری اسکوترها به اسم سبزیجات، حیوانات و صفت‌ها برای یاماها احتمالاً دیگر قدیمی شده‌بود. یک دهه‌ی جدید نیاز به یک سبک نام‌گذاری تازه‌داشت، و دقیقاً همین اتفاق افتاد: Yamaha Tracy. کسی نمی‌داند آیا اشاره‌ای به Dick Tracy است یا شهر Tracy, California، اما یک چیز قطعی است: این نام، کاملاً «یاماهایی» است.

اما Tracy فقط یک اسم عجیب نداشت. اول از همه، بسیار قوی‌تر از اسکوترهای قبلی یاماها بود؛ با موتوری ۱۲۳ سی‌سی که ۱۵.۸ اسب‌بخار قدرت و ۱۶.۷ نیوتن‌متر گشتاور تولید می‌کرد. این موتور نه تنها برای یک اسکوتر قدرت مناسبی داشت، بلکه به لطف سیستم Yamaha Energy Induction System (YEIS)، از نظر مصرف سوخت هم کارآمد بود. این سیستم ورودی هوای موتور دو زمانه را بهبود می‌داد و در نتیجه بازدهی و صرفه‌جویی سوخت را افزایش می‌داد.

از نظر طراحی هم Tracy اسکوتر زیبایی بود، مخصوصاً اگر طرفدار دهه‌ی ۱۹۸۰ باشید. ظاهرش کاملاً رتروفیوچریستیک بود؛ با خطوط زاویه‌دار و پلاستیک‌های سه‌رنگ، و جلوپنجره‌ای که به‌راحتی می‌توانست روی یک خودروی همان دوران قرار بگیرد. یاماها ادعا می‌کرد که این طراحی فقط نمایشی نبود، بلکه از نظر آیرودینامیک هم مفید بوده— هرچند ما تصمیم‌گیری درباره‌ی این‌که یک اسکوتر ایستاده چقدر می‌تواند آیرودینامیک باشد را به شما می‌سپاریم!

Yamaha Gear (یاماها گیر)

در فهرستی از «خیلی ژاپنی‌ترین» موتورسیکلت‌ها، احتمالاً Yamaha Gear بیشترین شایستگی را دارد — اما نه به خاطر اسم عجیب، طراحی غیرمعمول یا فناوری خاص. دلیل ساده است: این موتور مخصوص تحویل کالا در شهرهای شلوغ ژاپنی مثل توکیو ساخته شده‌بود، جایی که کوچه‌ها آن‌قدر باریک‌اند که خودروهای چهارچرخ معمولی نمی‌توانند وارد شوند.

به‌همین منظور، Gear یک صندلی کوتاه یک‌نفره داشت و یک قفسه‌ی بزرگ پشت راننده، همراه با قلاب‌های نگهدارنده، برای جعبه‌ها و وسایل مختلف — کاملاً ایده‌آل برای پیک‌های موتوری. نیروی محرکه‌ی پیک‌های ژاپنی دهه‌ی ۱۹۹۰ یک موتور دو زمانه‌ی ۵۰ سی‌سی بود که ۴.۹ اسب‌بخار قدرت و ۵.۶ نیوتن‌متر گشتاور تولید می‌کرد. نه چیز هیجان‌انگیزی، حتی برای یک اسکوتر، اما هدف چیز دیگری بود: راننده‌های شهری به گشتاور مناسب در دورهای پایین و میانی و مصرف سوخت عالی نیاز داشتند — و یاماها دقیقاً همین‌ها را در موتور Gear تأمین کرده‌بود.

به‌جز این، Gear موتوری ساده، و بی‌هیاهو بود، با طراحی خنثی در ترکیب رنگ خاکستری و مشکی. بنابراین، به‌اندازه‌ی دیگر یاماهاهای این فهرست از نظر بصری خاص نبود. اما نکته‌ی اصلی همان قفسه‌ی عقب بود — و ایده‌ی عجیب یک موتورسیکلت ساخته‌شده‌برای حمل بار، خیلی قبل‌تر از آن‌که خدمات تحویل فوری در دنیا فراگیر شوند.

Yamaha Niken (یاماها نیکن)

تا این‌جا همه‌ی موتورسیکلت‌های این فهرست اساساً دوچرخ بودند، اما Niken یاماها این‌طور نیست. و این فقط یک سه‌چرخ معمولی هم نیست: دو چرخ جلوی آن قرار دارد، بر خلاف سه‌چرخ‌های قدیمی هوندا (Honda ATC) که دو چرخ عقب داشتند.

Niken که در سال ۲۰۱۹ معرفی شد، از شاسی‌ای استفاده می‌کرد که یاماها آن را Leaning Multi-Wheel (LMW) نامید. به گفته‌ی یاماها، این فناوری «اعتمادبه‌نفس بی‌نظیری به راننده، در طیف وسیعی از شرایط جاده» می‌داد. چرخ اضافه‌ی جلو باعث افزایش چسبندگی و پایداری، به‌ویژه، در پیچ‌ها می‌شد، بدون این‌که تجربه‌ی سواری روی یک موتور دوچرخ سنتی را خراب کند. تست‌کنندگان آن زمان توانستند نیکن را در پیچ‌ها تا زاویه‌ی ۴۳ درجه خوابانده، و همچنان بدون مشکل کنترل کنند، چون دو چرخ جلویی اعتماد زیادی می‌دادند، فارغ از شرایط آب‌وهوایی.

افزون‌بر این فناوری شاسی، Niken قدرت زیادی هم داشت: یک موتور سه سیلندر ۸۴۷ سی‌سی گرفته‌شده‌از موتور CP3 در یاماها MT-09. یاماها در سال ۲۰۲۳ Niken را با سیستم تعلیق بهتر، موتوری قوی‌تر و ارگونومی بهبود‌یافته به‌روزرسانی کرد. با این حال، ممکن است عمر این مدل زیاد طولانی نباشد: تا زمان معرفی نسخه‌ی جدید، فروش آن در آمریکای شمالی متوقف شده‌بود و فروش در ژاپن هم در آوریل ۲۰۲۴ پایان یافت.

بیشتر بدانید: اصلی ترین برندهای موتورسیکلت : برترین برندها از نظر ارزش، عملکرد و قابلیت اطمینان

بیشتر بدانید: انواع کلاه کاسکت را بشناسید+ کاربرد انواع کلاه کاسکت را بدانید

در کانال آپارات بیت ران ببینید: